HOE BEVALT HET IN...

Bevallen in je eigen slaapkamer, niet standaard een ruggenprik en de dag na de bevalling een kraamverzorgster naast je bed. Nederland is op het gebied van bevallen voor buitenlanders een vreemde eend in de bijt. Omgekeerd zijn Nederlandse vrouwen vaak verrast door het medische circus dat ze moeten doorlopen in het buitenland. De grootste verschillen op een rij.

"Het systeem met verloskundigen die het hele proces begeleiden, is typisch Nederlands," zegt Grietje Miedema, oprichter van Cradle, een bureau dat kraamverzorgsters uitzendt naar het buitenland om Nederlandse gezinnen te assisteren na een bevalling. "In het buitenland zijn zwangere vrouwen onder controle bij een gynaecoloog. Meestal is dit in het ziekenhuis, waardoor de zwangerschap een medische inslag krijgt." Volgens Miedema heeft een verloskundige minder verantwoordelijkheid in het buitenland, de gynaecoloog heeft het laatste woord, 'in Nederland krijgen vrouwen pas te maken met een gynaecoloog bij complicaties of wanneer ze een meerling verwachten."

BERUCHT
In Nederland bevallen veel vrouwen thuis, zo'n 35%. Dit in grote tegenstelling tot het buitenland, waar slechts 1% thuis bevalt. Waarom zijn er zo weinig verloskundigen in het buitenland die zich aan een thuisbevalling willen wagen? "In eerste instantie is de instelling anders in het buitenland. Veel artsen zijn van mening dat het veiliger is om te bevallen in het ziekenhuis. Daarnaast is hel moeilijk voor verloskundigen om zich in te dekken in het geval er iets misgaat. Ze kunnen zich moeilijk verzekeren voor rechtsbijstand, mochten ze aangeklaagd worden. Verloskundigen durven een thuisbevalling daarom niet goed aan." Dat is jammer volgens Miedema: "Veel vrouwen vinden het namelijk prettig om in hun eigen omgeving te bevallen, het geeft ze rust."
Beroemd en berucht is de Nederlandse manier van pijnbestrijding. Of beter gezegd: het ontbreken daarvan. In Nederland kiezen vrouwen vaak voor een natuurlijke bevalling, zonder ruggenprik. Slechts 8% van de vrouwen bevalt in Nederland met een ruggenprik. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Verenigde Staten, waar 97% van de vrouwen gebruikmaakt van deze vorm van pijnbestrijding. Miedema: "Ik ben in het buitenland artsen tegengekomen die de Nederlandse wijze van bevallen barbaars vonden. Toch heeft Nederland een van de laagste kindersterftecijfers bij de bevalling ter wereld. In Nederland worden veel minder medische ingrepen gedaan, die brengen toch altijd een risico met zich mee."

KRAAMZORG
Wanneer de baby niet lang meer op zich laat wachten schakelt de verloskundige de kraamverzorgster in. "Iedere vrouw die net bevallen is in Nederland heeft recht op kraamzorg, dit is wettelijk geregeld," aldus Miedema. "De kraamverzorgster komt in de eerste week iedere dag drie lot acht uur langs en geeft adviezen, doet dingen voor en zorgt er ondertussen voor dat het huishouden op orde is. In het buitenland is de kraamzorg meestal onbekend, zeker in combinatie met de huishoudelijke laken die de kraam verzorgster op zich neemt. Vaak blijven moeders een paar dagen in het ziekenhuis en worden ze daarna aan hun lot overgelaten." Deze grote verschillen, de natuurlijke weg in Nederland versus de medische in het buitenland, vragen om een zorgvuldige afweging bij de zwangere expat: ga ik terug naar Nederland voor de bevalling? Volgens Miedema is het niet vanzelfsprekend om terug te keren. "Zeker wanneer je in een westers land woont is er weinig reden om terug te keren. Ik heb al veel positieve verhalen gehoord van moeders die prima in het buitenland bevielen. Het belangrijkste is dat je weet wat je wilt en dit duidelijk aangeeft. Blijf altijd luisteren naar je lichaam en probeer de controle in eigen handen te houden."

BAHAMAS
Voor Ann Nusmeier, acht jaar geleden bevallen van dochter Elena, was het al snel duidelijk dat ze in haar standplaats Nassau op de Bahamas zou bevallen: "Het was mijn eerste bevalling. Dat is dan natuurlijk altijd extra spannend. Maar ik ben vrij nuchter en heb mij er nooit te zenuwachtig over gemaakt. De cultuur is hier erg Amerikaans ingesteld, ook de ziekenhuiscultuur. Iedere maand krijg je een echo en al snel zit je aan de ijzertabletten en voedingssupplementen." De zwangerschapscursus zal ze nooit vergeten. "Ik herinner mij de meest vreemde vragen van lokale lotgenoten: "Wanneer kan de navelstreng of placenta meegenomen worden om onder een boom te begraven?' Of: 'Kan het kwaad als oma een door een zware bevalling eventueel misvormd hoofdje weer terug in vorm duwt?' Toen we een rondleiding door het ziekenhuis kregen, bleven vooral de gummilaarzen in de kraamkamer mij bij. Deze waren bedoeld om de gynaecoloog te behoeden voor bloedspetters tijdens de bevalling." Thuis bevallen is niet gebruikelijk op de Bahamas, iedereen bevalt in het ziekenhuis. Maar de voorzieningen in het privéziekenhuis waren volgens Ann uitstekend. Alleen het hoge percentage keizersneden (één op drie) baarde haar enige zorgen. "Maar in overleg kun je aangeven dat je dat absoluut niet wilt. Uiteindelijk ben ik bevallen met een uiterst comfortabele ruggenprik." Na één nachtje in het ziekenhuis kon Ann alweer naar buis. Op de Bahamas is het gebruikelijk dat je familie je komt helpen of je huurt ter plekke een kraamverzorgster in. "Onze kraamverzorgster heette Bernadette, een donkere dame van minstens honderd kilo. Toen ik voor het eerst de deur voor haar open deed vroeg ze: 'Waar is de patiënt? Waarom lig je niet in bed?' Al snel konden we het goed met elkaar vinden."

POLEN
Brigitte Koster woonde in Polen toen ze moest bevallen van zoon Piotr. Ook al had Brigitte een gynaecoloog gevonden die bekend was met de Nederlandse manier van bevallen, een thuisbevalling is ondenkbaar in Polen. Iedereen bevalt in het ziekenhuis. "Toen de weeën begonnen, zijn we snel naar het ziekenhuis gegaan en moesten wij ons eerst door een stapel papier werken. Vervolgens moesten we extra geld betalen voor het feit dat mijn man Jeroen erbij zou zijn. De meeste Poolse mannen wachten op de gang totdat de baby geboren is." De bevalling verliep volgens Brigitte professioneel: "Ik mocht zelf kiezen of ik een ruggenprik wilde en ondanks het taalprobleem deden de artsen hun uiterstebest om het zo prettig mogelijk te laten verlopen."
Over de nazorg in Polen is Brigitte minder te spreken. "Omdat ze in Polen geen kraamzorg kennen ben je verplicht vijf dagen in het ziekenhuis te blijven. In een ziekenhuis met achttien bedden en maar twee douches en twee wc's was dat echter geen pretje, Regelmatig deed de arts eenronde met een aantal studenten en zo kon het voorkomen dat er negen mensen om je bed stonden die je hechtingen kwamen bekijken." Brigitte had via Cradle een Nederlandse kraamhulp over laten komen en mocht daarom eerder uit het ziekenhuis. "Een verademing, eindelijk konden we echt genieten van onze zoon."

MALEISIË
Sinone Kappeyne heeft een beter gevoel overgehouden aan haar bevalling van dochter Jet in Kuala Lumpur, Maleisië. Ondanks het feit dat ze zonder ruggenprik wilde bevallen, iets dat in Maleisië niet vaak voorkomt. "Een natuurlijke bevalling beschouwen zo in Maleisië als iets uit de oertijd. Als je in het ziekenhuis aankomt voor de bevalling is hel eerste
dat ze vragen dan ook of je pijn hebt en een ruggenprik wilt. En als je zegt dat je er geen wilt, vragen ze of je het echt wel zeker weel. Als ze er later eentje moeten geven kan het namelijk een tijdje duren voordat hij gaat werken en dan zou je een uur in de pijn kunnen zitten." Simone had haar eerste twee bevallingen in Nederland zonder ruggenprik gedaan en zag geen aanleiding om voor haar derde baby daar wel gebruik van te maken. "Ik heb het van tevoren ook duidelijk aangegeven en ik heb een goede bevalling gehad. Het enige wat ik echt miste was de beschui met muisjes. Ik was om half elf's avonds bevallen en had daarna ontzettende honger. Maar er was op dat tijdslip geen eten te krijgen in het ziekenhuis, alle winkeltjes waren al gesloten. De verpleegkundigen hebben mij toen de koekjestrommel gegeven die ze van een patiënt hadden gekregen. Die heb ik met smaak leeggegeten!"

INDIA
Ook Jannet van Velden had gemengde gevoelens over haar bevalling van zoon Felix in Mumbai, India. Haar bevalling kwam niet goed op gang. Voordat ze bet wist zat ze aan de weeënopwekkers. En ook al had ze van tevoren duidelijk aangegeven dat ze geen pijnstillers wilde, ze kreeg die toch. Jannet: "Ik kwam daar pas na de bevalling achter loen onze zoon .suffig was en niet wilde drinken. Achteraf heeft de gynaecologe dit ook toegegeven. Tussen alle medicijnen om de bevalling op te wekken zaten ook pijnstillers. In Nederland is dit volgens mij ondenkbaar, daar hebben ze meer respect voor iemands wensen en gaat er meer in overleg. Maar waarschijnlijk waren ze te veel hun best aan het doen omdat ik een buitenlandse was." Jannet bad tijdens haar bevalling weleens het gevoel dat ze de, controle verloor. "De artsen zijn in India veel auloiitairder dan in Nederland.
Dat zijn wij als Nederlanders niet meer gewend." Het leidde tijdens haar bevalling tot netelige situaties toen zij haar Schotse vriendin, een verloskundige, meenam voor de bevalling. "Je wilt het personeel in zijn waarde laten en ze niet voor bet hoofd stoten, maar aan de andere kant wil je niet het risico lopen dat er iets misgaat." Maar', zegt Jannet tenslotte. "Als ik nog eens moest kiezen tussen anderhalve maand voor de bevalling naar Nederland terugkeren of in India bevallen, dan zou het weer India worden."

VERENIGDE STATEN
Sandra 't Mannetje heeft eveneens goede herinneringen aan haar bevalling van dochter Tuliette in Houston, de Verenigde Staten. De ruggenprik die standaard wordt gegeven vond ze erg prettig. "Dat was in Nederland met ons tweede kind wel anders. Ik had van tevoren al aangegeven dat ik er weer eentje wilde, maar het is gewoon onmogelijk om dat hier voor elkaar te krijgen. Dat vond ik ontzettend vervelend, ik wil dat zelf kunnen beslissen. Er is in Nederland de overheersende gedachte dat vrouwen pijn moeten lijden. In de Verenigde Staten heb je alle zeggenschap over je lichaam."